Monday, December 3, 2012

As simple as life/به سادگی‌ زندگی‌

                                                                                                      ...شک داشتم

                                                                             ...به تداوم  جریان  زندگی‌

                                              ...از همانجا که در چشم‌های من خشکیده بود

        از همانجا که تکرر  گذشته و هنوز، یخ زده بود در قابی‌ که به روزهایم باز میشد

                                                                                      ...نه روز به خیر‌های مکرر

                                                                          ...نه قدم‌های خسته و عجول  خیابان ها

       ...نه خنده‌های دسته جمعی‌، در کافی‌ شاپی که از تنها‌ترین کنجش به رفت و آمد‌های هر روز مینگریستم

                                              ...و نه گردهمایی‌های جدی که همیشه به نجات  بشریت می‌‌انجامید

                                                 نتوانست مرا به تداوم جریان زندگی‌ قانع کند

                              ...این است که ایمان آوردم به همین لحظه ی ساده که با تو سپری شد  


As Simple As Life

I was doubtful...

                     if life will flow...
                                  from where it was dried in my eyes...
                                from where the echos of yesterday, and still, was iced in the 
                                frame opened to my todays  

Neither repetitive good-mornings...

Nor tired, in-hurry steps in the crowded streets...

Nor ensemble happy laughters in the coffee shop, from whose loneliest corner, I used to watch the daily traffics...

And nor the serious gatherings, which always end with saving the humanity...

                                  could convince me that life still flows...  

                      That is why I believed in this simple moment spent with you             

Thursday, November 8, 2012

Silence voice

Last night I saw a mirror in my dream...
I saw me...

I have not grown up mom...

You remember those drops falling on my tiny cheeks when I experienced my first disappointments? Drops  which I never cleaned out, keeping them on my cheeks for you to see and heal the pain with a kiss.?
You remember I was believing in tears? in the words they would say?
You remember I was believing they would last on my cheeks till they are seen? They would not disappear till you arrive?
You remember I was believing in waiting, believing in silence, and in a healing kiss?

I saw those tears in my dream mom...again on my cheeks
I am not grown up...I am still believing...

And, one listens to silence mom...

Wednesday, November 7, 2012

Familiar/ آشنا

                                                                                   غبار  روز‌هایی‌ دور روی شانه‌های این ساعتهاست

                                                                                                                 طعم  اشکهایم آشناست

                                                                                             ... و همهٔ دلتنگی‌ هایم
                                                       همان قدر کوچکند، همان قدر عمیق

                                                                                          ! آشناییم با تو چه پیر است... به قدمت  من

                                                                        بوی آغوش مادرم را میدهد گاهی، دست‌های دور از من  تو

                             ...و نگاهت، که از آن عشق را باید به تقلا کشف کرد



It is the dust of the far days, on the shoulders of these hours

My tears taste familiar

And all my anguishes...
                                 are as small, as deep

How ancient is my familiarity to you... as old as me !

Somewhen, your far-to-me hands, have the scent of my mother's cuddle

                                                 and your glance, from which love should be discovered with bouts...  

Monday, November 5, 2012

Between dream and waking/میان خواب و بیداری


                                                                                                                 ...میان  خواب و بیداری

                                                                            ...که چشمهایم هنوز از صداقت  بی‌ رحم  نور درد می‌کشید

                                             تکه‌های قلبت را دیدم


                                                                                            ...در دورترین نقطه به دیروز‌های من و تو

                                                                                         ...در تقلای ساعت‌هایی‌ که مسخ  سرابند هنوز

                                                                                         ...در گیرودار  هرم  نفس‌هایی‌ به شماره افتاده

                                                                                                                     ...هرمی خود سوز

                   دیدم که تکه‌های قلبت در لحظه غوطه ور بود

                    ...تکه‌هایی‌, به اندازهٔ دردهایی از جنس  من

                             ... از جنس  تمام  من، جنس  بودنم

                               ...و لحظه‌هایی‌, از آن  هیچ کس


                                                                                                               ... میان خواب و بیداری

                                                                ...همان وقت که دستی‌ غریبه، بی‌ اعتنا و معصوم، درگیر  دریدن بود

                                          پاره‌های قلبت را دیدم

                                                                    : و اندیشیدم

                     راستی‌، خواب هاشان به نور, روزی خواهد پرید، و پاره‌های قلب  مرا کسی‌ خواهد دید؟

                                                         راستی‌، کسی‌ خواهد اندیشید؟


Between dream and waking


Between dream and waking...

When my eyes were still suffering the cruel sincerity of the light....

                                                      I saw pieces of your heart.

Today...right here...

In the furthest point to the yesterdays of me and you....

In the bout of hours, yet maudlin with the hypnosis of mirage...

At the middle of the stir of the last breaths' glow...

A self-burning glow...

                                                   I saw pieces of your heart floating in the moment...
                                                   Pieces as big as pains made of me...

                                                   Made of all me, my existence...

                                                   And, moments, belonging to no one


Between dream and waking...

At the time when a stranger hand, indifferent and innocent, was involved in tearing...

                                                  I saw pieces of your heart.

                                                               And I wondered:

        One day, will their dreams be waken up by the light, and will someone see pieces of my heart?

                                                         Will someone wonder?

Thursday, November 1, 2012

راست می‌‌گفت سهراب

                                                                                                         تنهاییم چه بی‌ کس است

              وقتی‌ برای باردیدن از تو هم، اشکهایم بهانه شانه‌هایت را میگیرند

                                                     وقتی‌ از تو، تنها به تو می‌توان گله کرد

                                                                                                           راست می‌‌گفت سهراب

                                                           ...همیشه عاشق تنهاست

Saturday, October 27, 2012

Absent Presence/حضور غایب

                                                                           دل‌  لحظه‌هایم برای خیال  تو تنگ نمی‌شود

                                             غروب  دیروز  قصه مان که به یادم می‌‌آید...کنار پنجره نمی‌رود دلم

                                          نمی‌ بارم، ابری نمیشوم

                                                                   جای تو خالی‌ نیست اینجا...وقتی‌ چای مینوشم

                                             وقتی‌ شعر می‌خوانم

                                                         وقتی‌ بیدارم

                                              وقتی‌ خواب می‌‌بینم 

                                            ...وهمهٔ افسوس  من از عمریست که با هراس  رفتن  تو گذشت


      Absent Presence

       My moments don’t miss your dream

       Remembering yesterday sunset of our stories...

                                                                         My heart doesn't go by the window 

                                                                         I don’t rain, don’t get cloudy         

      You are not missed here…when I drink tea  

                                                                        When I read a poem                                                                             

                                                                       When I am awake 

                                                                       When I dream 

      And all my regret is for the ages passed with the fear of your leaving...

     (Oct 27 2012 Pittsburgh)

Wednesday, October 24, 2012

حرف آخر



                                                                                        غرور  سکوت مان را نشکن

                                                             سرنوشت  نا گفته هامان را به واژه‌های مردّد

                                               و چشم هامان را به نگاه‌های ملتمس  بی‌ صدا، مسپار

               ..."اگر آخر این قصه خواهی‌ گفت  "خدا حافظ

      (Oct 25th 2012 Pittsburgh)

Tuesday, October 23, 2012



Why don’t you cry?

Why don’t you say a word, or think of the burden of the sorrow just nested in your heart?

It is time to talk, time to feel, little girl!

It is time to cry out the pain.

…..And who understands the delight of healing the pain with a killing wound?

(Oct 23rd 2012 Pittsburgh)

Monday, October 22, 2012


                                                                                                به گمانم این تو بودی
                                                      آنکه ایمان آوردم به سفرهای به انجام رسیده اش

                                                    آنکه قدم‌هایم بی‌ تردید پذیرفت مشقّت  جاده‌هایش را

                                                                        سفر‌هایی‌ نا آشنا
                                                                          جاده‌هایی‌ تنها
                      جاده‌هایی‌ که انگشتان  پرمشغله ات، با اشارت‌هایی‌ بی‌ وزن 
                گه‌ گاهی نشانم میداد و ناپدید می‌‌شد

                                                                                       به گمانم این تو بودی
                                                   منشأ  امیدی که کفش‌های جرات را به پای ذهنم کرد
                                                                   به یک حضور
                                   آنجا که سفر، به موعود  انجام  تو می‌‌انجامد

             امیدی نا گفته...از وحشت  گناه‌هایی‌ متولد از وجدان‌های خود-زاده

                       وجدان‌های گناه کار  بی‌ رحم 
                                  وجدان‌های متضاد
                                   گناه‌های نا کرده
                                      گناه‌های پاک

                                                   امید به آشتی‌  فاصله هامان
              آنجا که مقصد، مرا به حضور  منتظر  تو می‌رساند

                                                          !حضور  منتظر  تو

                                                                          ... به سراب، به تو، دلخوش بودم

                                                   هر چند سفر  تنهایم را حتی نظاره گر‌ نبودی 

                  و تو و روزمرگییت، مرهمی نمی‌شناخت برای زخم‌های عمیقم

                                                                         ...من...پیوسته و مؤمن سیر کردم

                                                              ...تا که رسیدم

                                                          پشت سر...راهی‌ دراز، هنوز از قدم‌های من خسته
                                                                     مقصد...بی‌ حضور، بی‌ انتظار، بی‌ امید
                                                                    پیش روی...جاده‌هایی‌ که از آن  من اند

                                        زاده-راه‌های سفر‌های به انجام رسیده
                                                               زخم‌های هنوز
                                                           امید‌های تعبیر شده
                                                     ...و بلوغی خود ساخته

(Oct 22nd 2012 Pittsburgh)


I had just arrived…
       from the furthest roads
       from old stories, yet to finish
       from people of always, and yet

And the unbearable dust of the strangest travels...
       the habitue of my shoulders…
                  had just left me alone…
                       leaving my hands with eternal traces...with lightness of  ever-lasting empty luggages

And eyes…
       still involved...still silent
       their memories...still was repeating the echoes of night-cries
       still unbelievers

My shoes…
       small friends, dusty from the tiredness of big roads

And breaths…
       kids, lusty for new sighs

The tearful spites' windows…
       still could be opened to the old unknowns…
                   by a light blow from future, from now

I had just arrived…
And my hands were still shaking from the volume of a presence…
       heavier than yesterday...

( Oct 2nd 2012 Pittsburgh)


It is inevitable to become the biggest infidel of the Gods "you" create...

Sunday, October 21, 2012

The stranger

That is me…the stranger I was looking for…Standing by the window, staring at the crowd…

I am the stranger,
                           to the similarities in all those self-convinced differences…the regularities…

In the stir of their indifferent pass, sometimes a passerby is caught by my tiered eyes...
                           It takes an instant for them to dissolve in the alley crowd…
                                                                                               I have gotten used to loss

The alley, is mine, when looking from the window…They pass, I keep looking

Names are hardly known…and the destinations, maybe different

I can hear the minds…proud and convinced…intensely involved in ignorance!   

But, looking from the window, they pass the same alley …
                                                                    I am the viewer, the stranger…Staring at the crowd…                                                                                   
                                                                    When is the time to pass the alley?

(Oct 19th 2012 Pittsburgh)


                                                                       تو را به پایان می‌برم ... و خودم را

                       و من... درگیر عبور  بی‌ اعتنایم از کوچه ی تو می‌‌شوم

             !چه درگیری غریبی

                                           و عبور...نا گزیر به مرگ  تعلّق،به مرگ  ایمان است

                                                                     ... تو را به پایان می‌برم

                                و هر آنچه مرا به آغاز  نیامده مؤمن ساخت

             !چه درگیری غریبی

(Oct 21st 2012 Pittsburgh)

سکوت قلم

                                                                                          ... نمی‌توان نوشت

                                        وقتی‌ نا گفته‌ها   با کلام غریبه اند ... و با قلم

                          ... وقتی‌ ذهن     درگیر  گردگیری  نا نوشته‌های دیروز است

         و نا گفته‌های هنوز

                                                              ...مجال درنگ نیست برای نوشتن

                                                   ... پیر-واژه‌هایم عاجزند

              ... آنگاه که ذهن مسخ  کشف  جمله‌های تازه است

   جمله‌هایی‌ به وسعت  حیات

                                                                           ... نمی‌توان نوشت

                                                        ...وقتی‌ کلام مرهم نیست 

(Oct 19th 2012 Pittsburgh)