منِ بی‌ من

...پس از تمامِ من که بر با دِ نگاه‌های تو رفت

 می‌بایست شجاعتِ انکارِ تو به جانِ ایمانی‌ میفتاد که به زنجیرم کشیده بود تا جز تو، هیچ کس و هیچ چیز معنایی فراتر از "هیچ" نگیرد

 می‌بایست تو را به پایان میبردم، در منی که از تو آغاز شده بود...و جز تو به هیچ انجامی قانع نبود 

                             

...و اکنون

نیستی‌ که ببینی‌ چه پر تکاپو درگیر هیچ‌های روز مرّه ام... هیچ‌هایی‌ که به گمانم از تو خالیند               

و یا شاید، تنها ته مانده‌هایی‌ بی‌ رمق که توان تسخیرِ نگاه‌هایم را به انکارِ تو باخته است               

نیستی‌ که ببینی‌ چه خوش باورانه و حریص به ایمان‌های نو، به دستهای تازه عادت می‌کنم...به هیچ‌های کهنه


...در هیاهوی پای کوبیِ پایانِ تو در من                                                                      

                                        

...آه...نیستم که بشنوم ناله‌های ته مانده‌های "من" را، وقتی‌ آنچه از تو در من به جا مانده شعله می‌کشد

       

     

The Reason

And the first thing always is to name your feelings… to question them.

Not what I feel about you, but the reason, is “me”.

I think it has always been so…

It is the part of me that lacks in “me”.

The pieces that I could never put together, in spite of years…in spite of me…    

به همین سادگی‌

                                کلامَت را به من بده...چنانکه لانه کنم در گوشه کنارِ آشنای حرفهای دلتنگیت

                             و نگاهم را بپذیر...چنانکه غریبی نکند سکوتی که لابلای خوابهامان نفس می‌کشد

                     ...و 'ما' جز این چه میتواند باشد؟

منِ مکرّر

...این منم که تکرار میشوم

                                                   در تحویلِ تقویمی فراموشکار  

                 بهانه‌هایم برای توقف این سرسام کافی‌ نیست

  ...این منم که منعکس میشوم، بی‌ خاطرهٔ‌ تجربهٔ آینه‌ای که در هر پژواک، از آن رانده شدم  

گناهکار

...نه تقصیر تو نیست

 ...و تقصیر هیچ کدام از عابرانی که دغدغهٔ زیر باران خیس نشدنشان، از تمامِ دردهای دنیا مهمتر بود

               ...و نه تقصیر مترسک‌هایی‌ که به کوچکترین جنبیدنی، دار و ندارِ کاهیشان به با د میرفت

                                           حتی کلاغ‌ها هم بی‌ گناهند، وقتی‌ سفرهٔ کشتزار آنقَدَر پهن بود

      که ابهّتِ مترسک‌ها به چشمِ گرسنگیشان نمی‌آمد

As simple as life/به سادگی‌ زندگی‌

                                                                                                            

                                                                                                      ...شک داشتم

                                                                             ...به تداوم  جریان  زندگی‌

                                              ...از همانجا که در چشم‌های من خشکیده بود

        از همانجا که تکرر  گذشته و هنوز، یخ زده بود در قابی‌ که به روزهایم باز میشد

                                                                                      ...نه روز به خیر‌های مکرر

                                                                          ...نه قدم‌های خسته و عجول  خیابان ها

       ...نه خنده‌های دسته جمعی‌، در کافی‌ شاپی که از تنها‌ترین کنجش به رفت و آمد‌های هر روز مینگریستم

                                              ...و نه گردهمایی‌های جدی که همیشه به نجات  بشریت می‌‌انجامید

                                                 نتوانست مرا به تداوم جریان زندگی‌ قانع کند

                              ...این است که ایمان آوردم به همین لحظه ی ساده که با تو سپری شد  

------------------------------------------

As Simple As Life

I was doubtful...

                     if life will flow...

                                     

                                  from where it was dried in my eyes...

                  

                                from where the echos of yesterday, and still, was iced in the 

                                frame opened to my todays  

Neither repetitive good-mornings...

Nor tired, in-hurry steps in the crowded streets...

Nor ensemble happy laughters in the coffee shop, from whose loneliest corner, I used to watch the daily traffics...

And nor the serious gatherings, which always end with saving the humanity...

                                  could convince me that life still flows...  

                      That is why I believed in this simple moment spent with you             

Silence voice

Mom...
Last night I saw a mirror in my dream...
I saw me...

I have not grown up mom...

You remember those drops falling on my tiny cheeks when I experienced my first disappointments? Drops  which I never cleaned out, keeping them on my cheeks for you to see and heal the pain with a kiss.?
You remember I was believing in tears? in the words they would say?
You remember I was believing they would last on my cheeks till they are seen? They would not disappear till you arrive?
You remember I was believing in waiting, believing in silence, and in a healing kiss?

I saw those tears in my dream mom...again on my cheeks
I am not grown up...I am still believing...

And, here...no one listens to silence mom...