بی‌ تو و سرشار از تو (Without you and full of you)

کُشنده تر از نبودنت، بی‌ مفهومیِ بی‌ رحمِ امید به گشودنِ دَریست که تو پشت آن منتظرِ آغوشِ من نیستی‌

با دست‌هایی پُر از زندگی‌ و نگاهی‌ آبی که در هر طلوع به پروازم مصلوب می‌کند     

چه زود بود برای نفس‌های من که به پوچیِ سردِ این تنها، عادتی دوباره کنند

دلم برایت تنگ میشود...در عزلتی که از تو پُر است و من حتّی در جستجوی من نیستم 

...دلم سخت برایت تنگ میشود                  

More fatal than your absence, is the crucial vacuous hope of opening a door behind which you are not waiting my embrace…

with hands full of life and a sky-blue look that, with every rise, crucifies me to flight.

How soon it was for my breathes to get used to the cold futile of this solitude, one more time...

   

I miss you…in a loneliness full of you, where I don’t even look for me…

          

              I miss you… 

صدای در

قلم به تعریف خود که می‌نشینم
تمام لغت نامه‌هایم آفتاب گردانِ حضورت میشوند
شعر‌هایم به گِل مینشینند، دل‌ که به دریای تو میزند روح صحرا ییم
ببین چه بی‌ رحمانه به زیستن چنگ زده، تویی‌ که در من نفس می‌کشد
و بعد از تو...من و سرسامِ مکررِ صدای بستنِ درت، درگیرِ یافتنِ منی هستیم که از عبورِ بی‌ اعتنا ی تو به جا مانده

تغییر/Change

از اینجا که ایستاده‌ام به "من" نگاه می‌کنم

و به آنچه شعر‌هایم به آن تکیه داده اند                

            

                   

رنگی‌ که "تو" در هر قصّه به خود گرفت، چه راحت، به رسیدنِ کلاغی به خانه، هستیش را میبازد

   

شعر‌هایم چه زود حیف میشوند...افسانه‌هایی‌ مبهم               

            

...اما، من "اینجا"، بی‌ هراسِ نوشتن‌های فردا، ایستاده ام

From where I am standing now, I look at "me", 

                               and at what my poems are leaning against

How easy it is for the color "you" got in every story to lose its essence, as soon as a crow arrives its nest ["a crow not arriving its nest" is a Persian idiom implying that "the story is over"]  

                                How soon my poems are wasted...vague tales...

But, I am standing, "here", with no fear of tomorrow's poems...  

عشق، به رنگِ ما

دغدغهٔ داشتن و نداشتنت
.سَفَر میانِ من و تو ست                        
                  
ای کاش "ما" رنگی‌ می‌گرفت به چشمِ سیاه و سفیدِ دلهامان 

منِ بی‌ من

...پس از تمامِ من که بر با دِ نگاه‌های تو رفت

 می‌بایست شجاعتِ انکارِ تو به جانِ ایمانی‌ میفتاد که به زنجیرم کشیده بود تا جز تو، هیچ کس و هیچ چیز معنایی فراتر از "هیچ" نگیرد

 می‌بایست تو را به پایان میبردم، در منی که از تو آغاز شده بود...و جز تو به هیچ انجامی قانع نبود 

                             

...و اکنون

نیستی‌ که ببینی‌ چه پر تکاپو درگیر هیچ‌های روز مرّه ام... هیچ‌هایی‌ که به گمانم از تو خالیند               

و یا شاید، تنها ته مانده‌هایی‌ بی‌ رمق که توان تسخیرِ نگاه‌هایم را به انکارِ تو باخته است               

نیستی‌ که ببینی‌ چه خوش باورانه و حریص به ایمان‌های نو، به دستهای تازه عادت می‌کنم...به هیچ‌های کهنه


...در هیاهوی پای کوبیِ پایانِ تو در من                                                                      

                                        

...آه...نیستم که بشنوم ناله‌های ته مانده‌های "من" را، وقتی‌ آنچه از تو در من به جا مانده شعله می‌کشد

       

     

The Reason

And the first thing always is to name your feelings… to question them.

Not what I feel about you, but the reason, is “me”.

I think it has always been so…

It is the part of me that lacks in “me”.

The pieces that I could never put together, in spite of years…in spite of me…    

به همین سادگی‌

                                کلامَت را به من بده...چنانکه لانه کنم در گوشه کنارِ آشنای حرفهای دلتنگیت

                             و نگاهم را بپذیر...چنانکه غریبی نکند سکوتی که لابلای خوابهامان نفس می‌کشد

                     ...و 'ما' جز این چه میتواند باشد؟